خوب بهتر از عالیه

بزرگترین مشکل آدما، از ضعف های جسمانی نیست. از ضعف هاییه که مسببش فکر آدمه، یعنی از ضعف های روحی و روانی. فکر آدمه که وضعیت روحی اون رو تنظیم میکنه و حال خوب یا بد رو به ما میده. یکی از چیزایی که منجر به احوالات بد به ما میشه، ایده آل گراییه. ایده آل گرایی میتونه جلوی حرکت ما انسان ها رو به جلو بگیره و حتی برعکس باعث شکست و عقب افتادن بشه. میگم خوب بهتر از عالیه. چرا؟ چون رسیدن به خوب ممکنه، اما رسیدن به عالی تقریباً غیر ممکن!؟ چرا غیر ممکن؟ چون برای عالی، عالیتری وجود نداره. عالی یعنی نهایت، یعنی رکورد دار هرچیزی. عالی یعنی رسیدن به بی نهایت. و وقتی میخوای به عالی برسی باید همه جوانب رو بررسی کنی و مطمئن بشی که بهتری وجود نداره و رکورد داری! اما چیزی که خوبه، خوبه دیگه، هرچند خوبترش وجود داشته باشه که البته اون خوبتره و خوب نیست! پس بهتره تو زندگی ایده آل گرا نباشیم. ایده آل گرایی یه اختلال روانیه که اغلب واسه آدمایی که مشکل روانی دارن مطرح میشه. خیلی از بیمارای روانی دقیقاً مشکل ایده آل گرایی دارن. بجای اینکه بخوایم همه چیزا و کارامون ایده آل باشه بهتره به خوب فکر کنیم. خیلی هامون تو زندگی، تو موارد مختلفی با این اختلال روانی مواجه هستیم. اما بهتره بدونیم، نمیشه همیشه صد در صد بود. هرگز نمیشه. اونقدر که رسیدن به عالی اگر ممکن باشه، سخته، که جلوی رسیدن آدم به خوب های دیگه رو هم میگیره.

خدایا کمک کن تو مناقصه برنده بشم...