حکومت در مقابل مقولۀ "اسلام و تفکر"

همه شنیدیم که این ملّاها دم از تفکر و اندیشه میزنن و اسلام رو دین تفکر و اندیشه معرفی میکنن. البته که اسلام دین تفکر و اندیشه هست و درش شکی نیست. قرآن پر است از اشاراتی که میشه ساعتها بهشون فکر کرد. اسلام دین تفکر و اندیشست؛ به شرطی که به پیرو دین فرصت تفکر در اونچه که از دین رسیده (قرآن و اهل بیت) رو بدن. اما حکومت با پرداختن به ظواهر دین جلوی اندیشیدن در عمق دین رو از پیرو دین میگیره. وقتی از حادثۀ عاشورا به شرح حادثه میپردازن و از فلسفۀ قیام نمیگن جلوی اندیشیدن مردم رو گرفتند. ذهنی که میتونه به فلسفۀ قیام فکر کنه و بگه امام حسین (ع) اصلاً برای چی قیام کرد رو چنان درگیر شرح واقعه میکنن که دیگه این ذهن به فلسفۀ قیام فکر نکنه. فکر نکنه تا بر ضد خودشون مردم به پا نشن. وقتی از قرآن اینهمه همایش های قرائت و امثالهم برگزار میکنن و برای تفکر در آیات قرآن کاری نمیکنن، دارن جلوی اندیشیدن به آیات قرآن رو میگیرن. به مردم القا میکنن که قرآن یعنی قرائتش. یعنی قشنگ خوندن متن عربیش. در واقع دارن میگن مردم شما فقط قشنگ قرآن بخونین. اندیشه و تفکر در آیات قرآن کار شما نیست. ما خودمون واستون فکر میکنیم و هر جور که بخوایم در راستای دین حکومتی تفسیر میکنیم و واستون فتوا میدیم. دارن میگن که مردم در قرآن فکر نکنین.

بنظرم وظیفۀ حکومت دینیه که اندیشیدن در دین رو به مردمش هدیه بده. اما حاکمان فاسد اتفاقاً تلاش میکنن تا جلوی اندیشیدن رو بگیرن. زمانی که مردم ما با اندیشیدن به عقلانیت برسن، اونوقته که این حکومت فاسد رو سرنگون میکنن.

خدایا کمک کن تو مناقصه برنده بشم...